Share

Chapter Seven

"Ma, hindi pa naman handa ang lahat para sa show."

Sabi ko kay mama habang nasa harapan ko siya. Mama was thinking that we should now showcase the designs for the shoes. Hindi ko siya maintindihan pero minamadali ako ni mama. This is what I hate about managing my parents company because if they're bored, they will find a way to meddle with my job. Napahilot ako sa saking sentido dahil na bigla nalang iyong pumitik.

"But we are so excited to see the new product anak." Sabi pa ni mama. I sighed. Alam ko naman kung gaan ka excited si mama at si papa sa bagong proyekto ng companya namin but we are still not ready for it.

"Ma, hinihintay pa namin si Isha. She is our model and I am also dealing with RED advertisement about this. We are taking it step by step mama." Hindi na nagsalita si mama. Nakaupo nalang siya doon sa couch ko sa loob ng opisina habang nakanguso. Hindi ko na rin siya pinansin.

Naiintindihan ko naman si Ma dahil alam ko kung gaano kalaking milestone ito ng kompanya namin. This is actually the first time that we will step up. Noong unang beses na nioffer ko 'to sa papa ko, alam ko na nagdadalawang isip siya dahil kabablilk ko pa lang noon galing sa Butuan. Papa was just thinking about what will happen to the company. Naalala ko pa noon kung gaano kahirap kumbinsihin si Papa tungkol sa offer ko but I did my very best for him to approve this. I studied and even made a lot of research for this. Desididong-desido ako sa plano ko dahil iyon din ang mga panahon kung saan natagpuan ko ang Hacienda Mayora.

I reached for my intercom and ordered Jade to bring us food. Gusto ko rin naman makasalo si Mama dahil alam kong hindi ako makakauwi mamayang gabi. I have to met one of the interested investor for our company in Zamboanga. Marami akong gawi ngayon kaya hindi ko masyadong naiisip si John.

"Ma!" tumayo ako at nilapitan si mama. Mahal na mahal ko si mama hindi mapapatawaran ang pagmamahal ko sa kanya. I hugged her and rested my head to her shoulder. "I love you mama." Sabi ko.

Mama shook her head and kissed me on my forehead. "Alam na alam mo talaga ang gagawin, e." aniya na pilit itinatago ang mga ngiti sa kanyang labi.

"Alam ko kasing nagtatampo ka."

"Hindi naman naiintindihan naman kita." She sighed. "Gusto ko lang naman magpahinga ka rin anak kaya inaapura ko ang showcase ng new design." Aniya tinanggal niya ang pagkakayakap sa akin at hinarap ako. She looks so worried.

"Bakit ma?" nagtatakang tanong ko.

"I want you to be happy Venice. Simula nang bumalik ka sa amin matapos mong maglayas ay hindi ka na namin nakitang naging tunay na masaya. Ano ba talaga ang nangyari Venice? May hindi ka sinasabi sa amin."

Napatititg ako kay Mama nang marinig ko ang mga tanong niya. Hindi ko alam kung kaya ko bang sabihin kay mama lahat ng nangyari at lahat ng rason kung bakit ako biglang umalis at iniwan silang lahat sa ere. I never really wanted do that but I didn't have any choice. So, I chose the one that I think is the best. Pero pinagsisihan ko lahat ng nangyari at naging desisyon ko. I was too young back then and mas nalukob ko sa takot para sa taong mahal ko. But, as I looked back from the past I just realized that I can't change the reality that we are now a different individual who are now living in a different world. Hindi na kami magkasama sa iisang mundo. Parang ang layo namin sa isa't-isa at kahit na anong gawin kong pagtatama sa lahat ng nangyari ay hindi na mababago ang lahat.

"Ma!" tumawa ako hindi ko hinayaan na maiyak ako sa harapan ni mama. "Ano bang mga pinagsasabi mo diyan? I am just fine." Pagsisinungaling. I smiled at her to cover up the pain. Ayaw kong mahalata ni mama na nasasaktan ako.

"Venice -'

"Miss I already have your food." Napatigil si mama nang magsalita si Jade na may dalang pagkain. Ayaw ko nang mag-usisa pa si mama. I really need to divert the topic.

Huminga ako nang maluwag at bahagyang pinisil ang kamay ni mama. Paraan ko 'yon para sabihin sa kanya na maayos lang ako at wala siyang dapat ipag-alala. Tumayo ako at nilapitan si Jade. Jade was looking at as if she already knew the conversation that I had with my mama. I just nod at her. Tinulungan ko si Jade sa pagkaing dala niya. I helped her in putting those food in my table. Marami siyang inorder at alam ko na kung bakit. Inaya ko na rin si Jade na samahan na kaming kumain dahil marami din naman siyang inorder tumanggi si Jade pero di kalaunan ay nakumbinsi rin ito ni mama. Hindi na muling nagtanong si mama tungkol sa nangyari at ipinagpapasalamat ko naman iyon. Hindi pa talaga ako handang buksan ang mga bagahe ng nakaraan. Hindi ko pa kaya.

Tama si Ivy. Kailangan ko munang patawarin ang sarili ko bago ko masabi at mabuksan ang nakaraan. Pero ngayon hindi ko pa talaga kaya. Alam kong maiintindihan ako ni mama. I've been carrying his baggage since forever here n my chest. Hindi ko alam kung hanggang kailan dadalhin ito sa dibdib. I can't just forget the past that easily. Sadyang mahirap na ang ngumiti ngayon dahil sa mga naranasan ko. Hindi na nagatagal si mama at umalis na rin ito matapos naming kumain. I can see the sadness in my mama's eyes. Naiwan nalang kaming dalawa ni Jade. Umupo ako sa aking upuan.

"Are you okay miss?" tanong ni Jade sa akin. I looked at her and shook my head.

"Masama bang sabihin Jade na hindi ako maayos..." bumikig ang aking lalamunan at unti-unting namumuo ang mga luha sa aking mga mata. I don't know every time that people will ask me if I am okay feeling ko parang nagcru-crumble ako sa loob. I just don't fucking know what to do.

Jane sat on the chair in front of me. Ginagap niya ang kamay ko at bahagyang pinisil iyon. "Miss the truth will set you free. I know this may sound cliché but you really have to tell them the truth. Hindi iyong habangbuhay kang nakakulong sa multo ng nakaraan mo... Miss, you don't deserve to feel this way. Please forgive yourself and let go of the past."

Napatitig ako kay Jade at hinayaan ang aking mga luha na magsialpasan. Nakagat ko ang aking ibabang labi and I just cried again like I'm a baby who lost her mom in the crowd. I cred again... I cried because I just can't take it. I was hurt and I feel like I am still coward for not telling them the truth. Naramdaman ko nalang ang pagyakap ni Jade sa akin.

ALAS KWATRO nang hapon ang meeting ko sa isang investor namin sa Zamboanga. He was the one who is managing the sardines company that my father own. Sa La Alquera namin naisipan na magmeeting. I miss this place walang ganito sa Butuan at kahit sa Japan ay walang branch ang La Alquera. Nakamasid lamang ako sa mga taong pumapasok but I was caught off guard when I saw a sweet couple heading inside the café. They were both smiling while the woman was whispering something on the man's ear. Nag-iwas ako nang tingin at itinuon ang pansin ko sa laptop ko. I was just tapping my fingers on the table. Kinakabahan ako. Bakit kasi apektado pa ako? I should be immuned by this. Hindi naman ito ang unang beses na nakita ko silang magkasama.

"I am sorry I am late Miss Dellalana." Narinig kong baritonong boses mula sa kung saan. I lifted my head and I was greeted by a deep set of brown eyes. I guess this is Mr. Aguirre. I stood up and offered a hand to him. We shook hands and then we let go.

"Hindi pa naman ako ganoon ka tagal. Have a seat Mr. Aguirre."

"Thanks..." sabi nito nang maupo na. "You love coffees don't you?" biglaang tanong nito sa akin.

I just nod. "Mag-order ka muna. We'll discuss about the business later." Wika ko na sinunod naman ni Ram. He just ordered a whole blueberry cheese cake. Hindi ko napigilan ang ngumiti. This man loves sweets I can sense it.

"Your dad told me that you love blueberry cheesecake." Sabi nito nang matapos itong mag-order. Nabigla ako sa sinabi niya. Nahalata siguro niya ang aking pagkabgla ay agad siyang ngumiti at napailing.

"It's nothing Miss Dellalana. Ikaw ang palaging bukambibig ng papa mo kaya hindi malabong hindi ka namin makilala." Pagpapaliwanag nito sa akin.

"Ganoon ba?" napatawa ako nang mahina. "ANong mga kasinunglingan ba ang mga nalaman mo from my papa."

"Marami... Marami Miss Dellalana." Natawa ako sa kanya.

"Venice na lang."

"Ram nalang din." Aniya and we both laughed.

Nang dumating na ang mga ni-order namin ay nagsimula na kaming ag-discuss about sa kompanya sa Zamboanga. Magaan kausap si Ram. Marami siyang baong mga corny jokes na bentang-benta sa akin and he is also serious about his work. I can say that he is intelligent. Si Ram ang sinasabi ni papa na kanang kamay ni Papa at hindi ko masisisi si Papa kung si Ram ang napili niyang pagkatiwalaan ng kompanya. I was just too focused on Ram that I almost forgot na kasama ko pala sa iisang lugar ang taong pilit kung kinakalimutan.

Nang-iinit ang likod ng aking leeg at sa tingin ko ay may nakamasid sa akin dahil parang naiilang ako sa kinauupuan ko. I decided to look around while Ram was typing something on his own laptop. But I just regret what I did, John's gaze was darted on mine. He looks so furious and ready to beat someone. Napansin kong wala na si Blythe sa pwesto nila. I feel so awkward in the way he looks at me. Nag-iwas ako nang tingin sa kanya at muling ibinaling ang atensyon ko kay Ram.

It took us two hours to finished discussing about business matters. Nagliligpit na kami ng mga gamit. Ram was telling me about the resort he owned in Zamboanga. He was convincing me to stay on his resort when I visit the site in Zamboanga.

"Thanks for the time Ram. I know you're a busy person and thankyou for making me laugh." I said when we already reached the parking area. Inihatid ako ni Ram sa kotse ko.

Inabot ni Ram ang aking mukha at hinawakan niya ang aking pisngi.

"I can see sadness in your eyes Venice. I am glad that somehow I made you feel better." He said. Nginitian ako ni Ram at hinalikan ang noo ko.

I settled myself inside my car when Ram left. Ang gaan ng pakiramdam ko at ito ang unang pagkakataon na nakaramdaman ako nang ganito matapos lahat ng mga nangyari sa akin. I am smiling and I love it.

Binuhay ko ang makina ng aking kotse para umalis na pero nabalahaw ako nang biglang may kumatok sa bintana ko. Nanlaki ang mga mata ko nang makita ko ang taong kumakatok sa bintana ko. What is he doing?

Huminga ako nang malalim para kumalma. I counted one to ten to calm myself, nang matapos kong magbilang ay ibinaba ko ang bintana ko at sinalubong ako ng matalim na titig ni John sa akin.

"What is it?" I asked him. Sana hindi niya nahalata na nanginginig ako sa loob.

"What took you so long to open the window?" pagalit na tanong niya sa akin.

Kumunot ang noo ko lalo na nang binuksan niya ang pinto ng sasakya at umupo sa tabi ko.

"A-Anong ginagawa mo?"

He didn't listen. He just fastened his seatbelt.

"John, what the hell are you doing?" I shouted at him. Naikuyom ko ang aking kamao. I looked away.

"Will you just go ahead and drive Venice." He hissed at me. Napatalon ako sa gulat at muli ay nilingon siya. I rolled my eyes and started the engine.

"Bahala ka sa buhay mo! Sa bahay ang punta ko." Sabi ko habang nagda-drive.

"I don't care just drive!" he hissed again. Nagtaas-baba ang dibdib nito at halatang nagpupuyos ito sa galit.

O MY GOD! Ano bang ikinagagalit nito?

Related chapters

Latest chapter

DMCA.com Protection Status