Share

Chapter Nine

John was behind the steering wheel, he still looked so furious. Hindi ko maintindihan kung ano ang nangyayari sa kanya. Gumapang ang inis sa dibdib ko. Ayaw ko sa lahat ay iyong parang pinaglalaruan ako lalo na at apektado ang estado ng puso ko.

I was at the driver's seat earlier and John went out of the car and dragged me away from the seat. Inilagak niya ako sa passenger's seat para siya ang magmaneho ng kotse. Isa rin yan sa ikinagagalit ko dahil pakiramdam ko ay pinapakialaman niya ang buhay ko. I was just so fine and I was having fun in the party earlier and then John happened.

We were just silent at hindi ko alam kung saan niya ako dadalhin. I just received a text message from Ram, he was looking for me. I texted him back saying that there is an emergency that I needed to attend to. I looked at my side. He was knotting his forehead and his lips were firmly close. Alam kong galit siya pero saan at ano naman ang ikinagagalit niya?

“Where are we going?” I asked him. Inaantok na ako dahil hindi ako nakatulog kagabi dahil sa pag-iisip tungkol doon sa offer niya.

“Stop asking me the same question.” He saild bluntly.

Napailing nalang ako. “Hindi mo ako sinsagot malamang magtatanong ako ng pauli-ulit.” Wika ko.

He glared at me. Inismiran ko lang siya dahil naiinis talaga ako sa kanya. Tumingin ako sa labas ng bintana at natanaw ko ang matatayog na puno ng niyog. Nanlaki ang mga mata ko ng marealize ko kung saan ang punta namin. Muli ay bumaling ako sa kanya. Matalim ko siyang tinitigan. I can feel the anger rising up inside me.

“This is San Isidro. Ano bang plano mo?!”

Napasigaw ako dahil sa pinaghalong inis at galit.

“Hindi ka mapakiusapan ng maayos. I guess dragging you here  would be much better.” Aniya.

Huminga ako nang malalim, pilit na kinakalma ang sarili ko. I hate this man to the core! Anong karapatan niyang gumawa ng desisyon para sa akin. Mas lalo akong nang-init nang bumungad sa amin ang malaking signage na nasa San Isidro na kami. I just closed my eyes to suppressed my tears. Naiiyak ako kapag naiinis o kapag hindi ko na kaya.

Kinuha ko nalang iyong cellphone ko bag ko pati na rin iyong headset ko. Ayaw ko munang mag-isip ngayon. Ayaw kong mastress dahil baka kung ano pa ang masabi ko kay John. I was about to stuck my headset to my ears when John abruptly grabbed it in my hands.

“What the—”

“Listen woman, I have my reasons why I want you to be with me. I really need to identify something.” Aniya. Inihinto niya muna ang sasakyansa gilid ng kalsada. Wala na masyadong tao sa daan dahil madaling araw na rin at probinsya rin ang San Isidro.

“Paano naman ang rason ko? Paano naman ako?”

Nasapo ni John ang noo nito at muli ay pinakatitigan ako nang malalim. May gusto siyang sabihn ramdam ko iyon sa mga titig niya. He was panting. Pilit ko rin sinabayan ang mga titig niya. Ayaw kong magpatalo. May karapatan akong ipaglaban ang karapatan ko. John was the first one to let go. Inihilamos nito ang mga kamay sa sariling mukha.

Hindi na ako umimik pa. Ibinaling ko nalang muli ang tingin ko sa labas ng bintana. I heard that John started the engine again.Nagsimula na namang umandar ang kotse. Hindi na rin naman kasi kalayuan ang Hacienda Mayora. Pagod na akong makipag-away. Pagod na akong masaktan pa. Ayaw ko rin makita pang nasasaktan si John. Nanghihina ako kapag nakikita ko siyang nasasaktan at nahihirapan.

Hindi nagtagal ay narating din namin ang Hacienda Mayora. Tanaw ko na ang malaking gate yari sa bakal. Medyo nangangalawang na rin iyon dahil matagal ng walang nag-aasikaso sa Hacienda mayora. Bumusina si John ng tatlong beses at lumabas si Mang Pideong mula sa kung saan. Si Mang Pideong ang isa sa mga nangangalaga ng Hacienda minsan ko na rin siyang nakausap nang bumisita ako sa Hacienda.

Binuksan ni Mang Pideong ang malaking gate para makapasok ang sasakyan ni John. Marami pang tauhan ang Hacienda Mayora dahil marami pang taniman ang naturang Hacienda. Hindi ko pa personal na nakikilala ang may-ari ng Hacienda tanging ang abogado lamang nila ang nakakausap namin ni Jade.

“Do you want to eat?” tanong ni John sa akin matapos nitong maihimpil ng maayos ang sasakyan.

I looked at him and nod. “N—nagugutom ako hindi kasi ako kumain—"

“Bawal sa’yong magpagutom. Baba! Ipagluluto kita.” Aniya na tila galit na naman.

Sumunod ako kay John nang makababa ako ng sasakyan. Kasabay na namin si Mang Pideong kasama ang asawa nito na si Manang Betty. Nginitian ko ang dalawa dahil ng minsang mapirmi ako sa Hacienda ay silang dalawa ang ang nag-alaga sa akin.

“Ang ganda mo pa rin Cai. Walang pagbabago.” Puri ni Manang Betty sa akin.

“Salamat po.” Tugon ko kay Manang Betty.

“Manang may pwede po bang mailuto sa fridge?” tanong ni John kay Manang Betty. Manang Betty followed him to the kitchen. Naiwan ako na kasama ko si Mang Pideong. I walked towards the sofa and invited myself to sit. Inaantok na kasi ako and at the same time ay kumakalam ang sikmura ko. The last time I had a decent meal was earlier nang dinalhan ako ni Jade ng makakain.

I sat and removed my stiletto for me to feel comfortable. Napansin ko na nakamasid lamang si Mang Pideong sa akin. I looked up at him and flashed a smile. Hindi ngumiti ang matandang tagapangalaga ng Hacienda.

“May problema po ba?” tanong ko sa matanda.

Umiling ito bilang sagot. “Kaano-ano mo si Anton?” he asked me.

Napaisip naman ako sa tanong ni Mang Pideon. Kaano-ano ko ba si John? I can’t say that he is my friend nor acquaintance… We were just a mere stranger with a very memorable memories.

“K—Kaibigan po.” Sagot ko nalang. Napayuko at napatingin sa mga paa ko. Ipinagdikit ko ang dalawa kong paa, I am trying to distract myself.

Kaibigan…  We are just more than friends.

“Akala ko ikaw iyong mapapangasawa niya. Palagi niya kasing binabanggit kapag bumibista siya rito na ang Hacienda ay para sa mapapangasawa niya."

O—Okay… That hurts. I wasn’t expecting that information. Pero matagal na rin naman akong aware na para kay Blythe talaga nakalaan ang Hacienda. I already knew that this place is for Blythe and not mine.

Damn Venice! Matagal ng tapos kung anoman ang mayroon kayo ni John. You should stop hoping that you will have him back. I just blew a deep sigh.

“N—nasa Metro po ang fiance ni John. T—they are so busy with their wedding.” Nauutal na sabi ko. Hindi ako makatingin nang maayos kay Mang Pideong dahil namamasa ang mga mata ko.

Damn it! Why do I have to be such a cry baby? Iniwan na muna siya ni Mang Pideong dahil tinawag ito ng asawa na si Manang Betty. When the old man left tha’'s the time that I burst out my tears. I let my tears to ran freely on my cheeks. Nalalasahan ko na ang alat ng luha na kumakawala sa mga mata ko. The pain is still there… alive and kicking inside her chest. Parang may mga maliliit na aspile na tumatarak sa dibdib niya and it’s making her hard to breath.

“Ven, you can eat now. I know you’re starving—fuck! Why? What happened?” agad ako nitong dinaluhan nang makita niyang umiiyak ako habang nakayuko, pilit na tinatakpan ang aking mga mukha. John kneeled down infront of me. He was trying to look at me in the eyes pero iniiwas ko ang mukha ko sa kanya.

“What happened baby? Shit! Stop crying.” Anito na parang natataranta. I cried even more when I heard him calling me with that endearment. He looks so frantic while I on the other hand was trying to calm myself but I can’t.

Baby… that’s the first time I heard him calling me by that name after five years. I—I have been longing for this man. Umaalog ang mga balikat ako at tinakpan ko ang mukha ko gamit ang mga kamay. I don’t want hiim to look at me in this state.

John gathered me in his arms for a hug. I immediately clung my arms on his neck and buried my face in his broad chest. Pinuno ko ang baga ko ng amoy niya and that was enough for me to calm down. John was trying to calm by stroking my neck down to my spine. He was doing that back and forth.

“I—I am sorry…” I blurted out. I don’t know how I gathered all my strength to say that three words. Naramdaman kong nanigas si John.

But this is now or never, I really need to grab the chance to apologize for what happened five years ago. I know saying sorry will be my starting point to finally let go of John. I am not doing this to lure him but I am doing this to save myself.

“John.. I have my reason why I left. I am not yet ready to tell the reason why but I am saying sorry for me to start moving on and finally let you go.” I sobbed. Mas hinigpitan ko ang pagkakayakap ko John. Hindi ako nag-angat nang tingin dahil takot akong makita ang galit sa mga mata niya. What I did five years ago was unforgivable… I inflected pain to him. He became miserable that time.

We stayed like that for a couple of minutes until I realized that John was planting sof kisses in my head. Napapikit ako nang mata , gusto kong samantalahin ang pagkakataon na ito. John is no longer mine. Kahit kailan ay hindi ko na mararamdaman ito.

“I also have my reason why I brought you here.” He spoke, nakapatong ang chin nito sa ulo ko kapagkuwan ay bumaba ang ulo nito at pilit na sumiksik sa pagitang ng aking leeg. I can feel his warmth breath in my neck.

“I want to know the reason.”

“Just like you I intend to keep it with me.”

“Aren’t you mad?” I asked, caressing his jet black hair.

“Honestly… I don’t know what should I be feeling right now.” Aniya na tila naguguluhan.

Tumango ako. Mabuti na munang hindi ito magalit sa kanya. I wanted to savor the moment with John. Alam ko kung ano ang consequence nitong desisyon ko. Kapag nalaman ito nila mama at papa alam ko na papagalitan ako nito dahil nakikiampid ako sa lalaking may iba ng mahal but…

Damn it! I missed him so much.

“What do you want me to do then?”

Hindi ko alam kung saan nanggaling ang lakas ng loob ko para tanungin si John nang ganun. Pero wala na akong pakialam pa gusto ko lang masolo Pkahit sa kaunting panahon si John. I know at the end of this game ako pa rin ang talo but I am willing to accept my defeat kung kapalit naman nito ay ang alaala niya kay John.

“Stay with me please. Stick around for awhile.” Aniya na parang nagmamakaawa.

I will, of course!

Related chapters

Latest chapter

DMCA.com Protection Status