Maagang nagtungo si Serrie sa karinderya nang day-off niya. Dati wala siyang day-off. Ngayon, binigyan na siya ng day-off at masayang masaya talaga siya.“Ilang beses ka pang maglilihim sa akin, ha? Alam mo bang pinagtrabaho kita ng gabi dito? Mula ka pa sa trabaho mo sa opisina tapos didiretso ka pa dito.” tila problemadong problemado si Nanay Linda kinaumagahan nang makita ulit siya sa karinderya.“Nay, sorry-”“Huwag mo akong ma-sorry sorry!” putol ng matanda sa sasabihin niya pa sana. “Kung hindi ko pa pinilit si Wen-wen kahapon hindi ko malalaman na buntis ka. Tapos parati ka pang pagod. Nasaan na ba iyang asawa mong mayaman at tila wala namang pakialam sa'yo? Gusto ko siyang turuan ng leksyon. Wala akong pakialam kung mayaman siya!”Akmang lalabas pa si Nanay Linda hawak ang sandok. Hinawakan niya nga lang ito sa braso para hindi na nito ituloy ang binabalak.“Nay, tama na po. Ayos lang naman ako, e.” Napanguso siya.Iritadong binalingan siya ni Nanay Linda at kinurot ang tagili
Sa loob ng ilang buwan. Nanatili siyang malayo kay Hidan. Kahit kailangan niyang panatilihin ang pagsasama nila ay alam niya pa rin ang limitasyon niya.Asawa lang siya ni Hidan sa papel. May girlfriend pa rin ito at dapat niyang isaisip iyon.“Your belly is now growing, Serrie. I don't think so if letting you work until now is a good idea.” Nagulat na lang siya nang marinig iyon kay Hidan. Six months pa lang naman ang tiyan niya. Kaya niya pang magtrabaho.“What I mean is, kailangan na’tin i-consider ang safety ng bata sa ngayon. So, if it is okay to you if you quit your job in the company,” paliwanag ni Hidan nang mapansin ang pagtataka sa mga mata niya.Napalunok siya at napayuko. Hindi niya alam kung tama ba na mag-quit siya gayong hindi niya alam ang maaring mangyari sa kanila ng bata sa mga kamay ni Hidan. Nandiyan si Amara. Baka balang-araw maaring magbago ang isipan ni Hidan pagdating sa kanila ng bata. Maaring hindi ngayon. Pero paniguradong darating ang panahong ‘yon. Ano
“Baliw ka talaga, Serrie. Alam mo namang may girlfriend na iyong tao, e. Malamang may nag-aalaga na doon. Huwag nang makialam pa. Para hindi ka napapahiya.” aniya sa sarili habang naglalakad sa park.Umupo siya sa isa sa upuan doon. Panay pa rin ang pahid niya sa luha niya.“Tumigil ka na. Hindi ka dapat umiiyak diyan. Ayos lang 'yan. Masarap kaya itong pagkain na'tin.” cheer niya sa sarili.Pinahid niya ulit ang luha sa pisngi tapos ay umupo siya sa isang upuan doon malapit sa isang lamp post. “Kain tayo, baby. Para tayong nagpi-picnic ngayon.” Para siyang baliw na umiiyak at natatawa. Bakit ba kasi siya nag-aalala pa kay Hidan? Maraming nagmamahal sa lalaking 'yon. Siguro ang dapat niyang isipin ngayon ay ang anak niya.Tapos niyang kumain ay luminga linga siya sa paligid. Wala ang driver niya. Tinakasan niya kasi iyon. Babalik din naman agad siya.Ilang saglit ay bumalik na siya sa sasakyan. Hindi napansin ng driver na tumakas siya kanina. Hanggang sa biglang tumunog ang phone n
Ilang beses na nag-ring ang phone ng Mama ni Serrie pero ayaw sumagot. Nasaan na ba ito? Gusto niya itong kausapin pero hindi ito sumasagot. Kailangan niyang tanungin ang ina niya tungkol sa mga narinig niya. Ang ina niya? Ang dahilan ng pagpapakamatay ng ina ni Hidan? Halos hindi siya makapaniwala.Hindi kailanman nakwento iyon ng Mama niya. Ngayon ay siya ang paghihigantihan ni Hidan. Hindi lang siya ang mapapahamak ngayon. Maging ang batang nasa sinapupunan niya, madadamay. “Dyusko po...” mahinang sambit niya nang matapos ang ilang ring ngunit hindi pa rin sumasagot ang Mama niya.Hindi siya pwedeng magtagal doon. Kailangan niya nang kumilos.Agad siyang nagtungo sa closet niya at pinagmasdan ang mga damit niya doon. Ang madalas na dinadala niyang bag ay iyong maliit. Sa pagkakataong ito ay kailangan niyang magdala bukas ng medyo malaki-laking bag. Pinili niya ang mga damit na madalas niyang dalhin. Iiwan niya ang damit na hindi niya naman madalas gamitin. Makakabili pa siya ng
“Tatlong araw na siyang natutulog, 'di ba? Ayos lang kaya siya?”“Buntis siya. Asawa kaya ito ni Sir? Nagtataka ako. Ngayon lang nag-uwi ng babae si Sir. Ngayon ko lang siya nakita.” “Oo nga, 'no? Hindi ko naisip 'yan.”Nakarinig si Serrie ng usapan sa paligid. Iyon ang dahilan para dahan dahang magmulat ang mga mata niya. Ang mataas na kisame ng isang kwarto ang bumungad sa kaniya.“Dyusko! Gising na siya! Dali magtawag tayo ng kasama.”“Gising na nga siya!”Sinundan iyon ng mga mabibilis na yabag palabas. Halatang tumakbo ang mga babaeng iyon matapos malaman na gising na siya.Nakaramdam siya ng pamimigat ng katawan kaya muli niyang sinara ang mga mata. Nagising na lang ulit siya may nagche-check na ng BP niya. Nang magmulat siya ng mata ay isang pigura ng lalaki ang naaninag niya. Hanggang sa naging klaro ito.Sandro Alvarez?Kahit masakit pa ang katawan at namimigat pa ay bumangon siya. Agad siyang nilapitan ni Sandro at ng doktor na nasa tabi.“Huwag mong pilitin ang sarili mo,
Malaki ang pasasalamat ni Serrie kay Sandro at tinulungan siya nito hanggang sa maka-recover siya. Pinanindigan ng binata ang pagtulong sa kaniya alang-alang sa kahilingan ng namayapa nitong ama.Nasa isang probinsiya ngayon sila. Property ni Sandro ang malaking hacienda na ngayo'y naging pinakamalaking banana plantation sa buong lugar. Anim na taon na ang nakakaraan. Nanganak siya sa pangangalaga ni Sandro. Upang kahit papaano ay masuklian niya ang kabutihan ni Sandro. Nakipagkasundo siya rito na payagan siya ng lalaki na magtrabaho sa bahay. Walang ibang bakanteng trabaho na mai-offer kundi ang kasambahay. Wala ring kaso sa kaniya. Ang importante ay hindi siya magmukhang walang silbi sa bahay na 'yon.Natanaw niya ang batang lalaki na may bitbit na balde na maliit. Napabuntong hininga siya. Ilang beses niyang sinabi rito na huwag na itong tumulong. Pero ang tigas pa rin ng ulo.“Maglaro ka na lang doon, Edann. Sabi ko naman sa'yo kaya ko na 'tong mag-isa, e. Madisgrasya ka pa diya
Sa ngayon, tama si Sandro. Mas makapangyarihan si Hidan kaysa sa kanila. Magagawa nitong kunin sa kaniya ang anak nila pag nagkataon. Kahit gustong gusto niya na itong harapin at sumbatan ito sa mga ginawa nito sa kanila noon, hindi niya magawa. Dahil wala siyang laban dito. Nakikitira lang siya sa poder ni Sandro. Maging si Sandro ay walang laban kay Hidan. Kaya ano pa ang saysay ng paglaban kung alam nilang talo rin sila sa huli?Bago mag-eight ay nakasakay na sila sa sasakyan nina Sandro tungo sa planta sa kabilang bayan. “Aalis po tayo? Saan tayo pupunta?”Hindi niya na halos napansin ang mga tanong ni Edann. Nagmamadali na sila. Ang sabi'y mga bandang ten ng tanghali ang dating ni Hidan.Base sa narinig niya'y biglang nagkaenteres si Hidan sa banana plantation ni Sandro. Ayaw talaga ni Sandro kay Hidan. Pero kailangan itong pakisamahan ni Sandro dahil na rin sa utang na loob ng ama ni Sandro sa ama ni Hidan. Nakahinga lang ng maluwag si Serrie nang umandar na ang sasakyan. Nak
“Ano naman ngayon? Baliw na kung baliw pero wala akong pakialam. Tapos na, nagawa ko na!” sigaw ni Amara. Nagtagis ang bagang ni Hidan matapos marinig ang mga sinabi ni Amara. Tila saglit siyang nawala sa katinuan nang lapitan niya si Amara at hawakan ito sa leeg. Natagpuan niya na lang ang sariling sinasakal na si Amara at dinidiin niya na ito sa pader ng silid.“What did you say?” mariin niyang tanong sa babae.Nakakatusok ang mga titig na pinukol niya kay Amara habang puno ng pagtataka at gulat sa mga mata ng babae. Halatang naguguluhan ito dahil sa inakto niya ngayon. “H-Hidan, baby. Hindi ako m-makahinga...” nahihirapang sambit ni Amara. Tila maiiyak na rin ito at nagsisimula nang mamutla.Mas dumiin pa ang hawak niya sa leeg nito. Habang nag-aalala siya at hinahanap si Serrie biglang susulpot sa harapan niya sa Amara para sabihing ito ang nag-utos na sirain ang break ng sasakyan ni Serrie. Sinong hindi madedemonyo sa narinig niyang 'yon? For fvck sake! Ang buntis na si Serrie